Aflevering 5-2. Het geheim van de stilte
« Ouder bericht Nieuwer bericht »
Onder de drukte en de zorgen, onder de pijn van het verleden en de twijfel over de toekomst, onder alle afleiding en verveling, onder de zin, de onzin en de weerzin, daar is het stil.
Een geheim dat afschrikt én aantrekt
‘De kern van alle dingen is stil en eindeloos,’ dichtte Felix Timmermans. Het is een groot geheim. Dat zoeken en graven naar zin uitmondt in een zee van leegte en stilte. We vermoeden het wel. Maar huiveren bij de gedachte. En dus dekken we die waarheid toe. Met afleiding of halve waarheden.
En toch sijpelen leegte en stilte door de kieren van ons bestaan. In momenten van gedwongen nietsdoen bijvoorbeeld. Wachten op een afgeschafte trein. Een week met griep te bed. Waarvan zijn we zieker? Van het virus of van de leegte?
Maar ooit kantelen leegte en stilte in hun tegendeel. Dan ervaren we de volheid van de leegte en de leegte van alles waarmee we ons leven vol steken. Dan horen we in de stilte iets wezenlijks, dat in het gebabbel ongezegd blijft. Dan begint het verlangen naar een stuk stilte in ons leven, een stuk dat we niet vol steken maar bewust leeg laten. Om het wezenlijke te kunnen horen dat zich alleen fluisterend aandient.
In niets worden we mens
‘Echt mens zijn (worden) kan niet zonder momenten van stilte, zonder een stuk afzondering, zonder woestijn,’ schrijft Bieke Vandekerckhove in haar boek De smaak van stilte.
Stilte kunnen we niet zelf maken. Zelfs niet zoeken. Het is er. Al ons maken en zoeken verstoort de stilte alleen maar. Simone Weil zegt het zo: ‘Het belangrijkste kan niet gezocht worden, het moet worden afgewacht.’
Een film en een verhaal als voorsmaakje.
Een film vol met stilte
Een verhaal over stilte
Jarenlang leefde in de bergen een kluizenaar. Hij stond bekend om zijn wijsheid en hij werd door allen geprezen. Op een dag beklom een jonge man de berg om bij hem levenswijsheid te leren. Hij trof de kluizenaar aan, net toen die bij de bron water aan het putten was.
‘Ik wil jouw leerling worden om van jou de wijsheid van het leven te leren’, zei de jonge man. De kluizenaar gaf hem kort ten antwoord: ‘Kijk dan in de bron.’
‘Maar ik wil toch juist van jou iets horen en bij jou in de leer gaan’, wierp de jonge man tegen. De kluizenaar echter zweeg en ging met een volle emmer weg. Toen de jonge man in de diepe put keek, zag hij niets dan water.
Ontgoocheld keerde de jonge man terug naar zijn stad. Kort daarop ging hij voor de tweede maal op weg. Opnieuw stond de kluizenaar bij de bron om water te putten en zei alleen maar kortaf: ‘Kijk in de bron.’ Weer zag hij alleen maar het in beroering gebrachte water. Diep bedroefd verliet hij voor de tweede maal de kluis. Wilde de kluizenaar hem soms niet als leerling?
Voor de derde maal ging hij de bergen in. Opnieuw stond de kluizenaar bij de bron om water te putten. ‘Ik wil jouw leerling worden om van jou de wijsheid van het leven te leren’, klonk het smekend uit zijn mond. ‘Kijk dan in de bron. Wat zie je daar?’ ‘Water dat door het putten in beroering is gebracht!’ ‘Wacht even’, zei de kluizenaar. Toen het water in de bron tot rust was gekomen, vroeg de kluizenaar de jonge man opnieuw: ‘Wat zie je?’ ‘Mijn gezicht dat zich in het water weerspiegelt!’ ‘Begrijp je’, zei de kluizenaar, ‘alleen in de stilte komen we tot inzicht.’
Uit: Jonge wijn in nieuwe zakken. Halewijn, 2009
Ontdek het vervolg van onze zoektocht
‘Weldadige stilte in een omgeving van ijzig tumult: hoe maak jij daar vandaag ruimte voor?’ vraagt organisatieadviseur Lenette Schuijt. Vertel het ons hieronder.
1 REACTIE
Veerle Loriaux op 22/12/2011 om 20:16u
Niet dat het me goed zou vergaan om voor een stilte te kiezen van onbepaalde duur..., maar af en toe heb ik er wel behoefte aan: de wereld rondom mij los te laten en enkele dagen door te brengen achter de poort van een abdij. De literatuur die ik dan bij me heb kan ondersteuning en inspiratie geven bij het "waarom" ik deze korte tijd voor de stilte koos. Je bent dan wel alleen met jezelf, maar nooit alleen in gebed, niet zo alleen als je denkt met de rest van de wereld, want zij vraagt je aandacht nù eens vanuit je binnenkant... Eens in je leven moet je door-die-binnenkant, omdat de enige en die je nooit kan bedriegen: jij-zelf bent. Af en toe moet een mens het aandurven om los te (kunnen!) komen van die oogverblindende schoonheden in het leven, wil je de schoonheid in je persoonlijk leven wat beter leren kennen.
