Aflevering 4-1. Mens worden in ons werk

‘Niet ik ben belangrijk, maar mijn werk, mijn kinderen, wat ik ook nalaat…’ Dat is één manier om opa te begrijpen. Kunstenaars lijken het daarmee iets makkelijker te hebben. Wat zij doen en maken, overstijgt hun persoon. Kan dat ook aan de kassa van de supermarkt? Aan de band in de fabriek? Laat het ons weten.

Willem Vermandere: ‘Dat ventje dat hier zit is maar een sukkelaar zoals iedereen’

Anne-Marie De Lust interviewde Willem Vermandere voor het Tijdschrift voor Palliatieve Zorg. Enkele toepasselijke fragmenten.

‘Durf je je nog te laten ráken? Dat is een fundamenteel punt; het gaat je áán wat daarbuiten gebeurt. Als je je niet meer laat raken, lig je op het kerkhof, dan is het gedaan.

Het gaat over ‘religiositeit’ van het Latijnse ‘religare’: verbinden. Je talent heb je nooit voor jezelf. Wat is er in ons leven dat we niet gekregen hebben? En een talent kun je maar ontplooien in je engagement tegenover andere mensen.

Je moet je blijven vernieuwen. Ook in de muziek. Bij het opnemen van mijn nieuwe cd moet ik beslissingen nemen, wat erin, wat eruit… Dat moet ik alleen doen en dat is een eenzame weg. Tijdens het zingen sta je daar als een soort medium. Het optreden moet slagen, het beeldhouwwerk moet goed zijn. Ik ben niet belangrijk. Het is niet mijn wil, maar Uw wil geschiede. Die liedjes moeten glanzen.

Niet ik ben belangrijk, maar mijn werk, wat ik gemaakt en geschreven heb. Dat ventje dat hier zit is maar een sukkelaar zoals iedereen. En dan nog: wat is je werk tegenover de eeuwigheid…’

Lees het volledige interview met Willem Vermandere door Anne-Marie De Lust in het Tijdschrift voor Palliatieve Zorg, oktober 2009 (pdf 1,5 MB – zie pagina’s 4 tot 6)

Ontdek het vervolg van onze zoektocht

3 REACTIES

Veerle Loriaux op 19/12/2011 om 20:03u

Elke mens kan zichzelf overstijgen - in de veruitwendiging van een goed hart- in mensen die het (aan de overkant) goed begrepen ...

Martine op 18/12/2011 om 16:52u

In vrijwilligerswerk , samen met straatbewoners , aanwezig zijn en hen ontmoeten in al hun broosheid en verlangens, op een plek waar zij thuis mogen zijn en met naam genoemd worden.

Louis op 17/12/2011 om 02:16u

Je laten raken is pas mogelijk door je ontvankelijk op te stellen. Het is een openingsbesef van jouw innerlijkheid, dat door Gods kracht, niet meer op te sluiten is. Het is een vernieuwende levenskracht die jezelf en anderen voedt tot "het welzijn" van iedereen. Dankbaarheid wordt dan de blijdschap in je leven.