Aflevering 3-2. Dood is dood… of niet soms?
« Ouder bericht Nieuwer bericht »
Maar dood is toch wel dood, of niet soms? Wat voor nut heeft het dan de doden te herinneren? Worden die ontelbare jonge mannen die stierven in Wijtschate daar meer mens van?
Grenzen van het leven, grenzen van onze verbeelding
Grenzen van het leven zijn vaak ook grenzen van ons denken en onze verbeelding. We kunnen ons niet voorstellen ‘dat er léven is na…’ Vul zelf maar een grens in die onoverkomelijk lijkt: de diagnose van een ernstige ziekte, ontslag, ja zelfs de dood.
Wie sterft, bloeit open in mijn verbeelding
Soms slagen mensen met een uitzonderlijk verbeeldingsvermogen erin om ons te helpen zien hoe relatief de grenzen van het leven wel zijn.
Raymond van het Groenewoud bijvoorbeeld. Met een liedje. Uitgerekend in de lichtvoetigheid van De laatste show.
‘Want als je sterft word je herboren,’ zingt hij. En hij legt uit hoe ‘mensen die overleden zijn in mijn leven een ander leven gaan leiden, waarbij de hindernis van de fysieke aanwezigheid weggenomen is en ik ze helemaal kan laten openbloeien in mijn verbeelding.’
Bekijk een fragment uit het interview met Raymond van het Groenewoud in De laatste show (6 minuten).
Bekijk het hele interview met Raymond van het Groenewoud op de website van De laatste show (14 minuten).
Want als je sterft word je herboren
De tekst van het liedje Aan de meet van Raymond van het Groenewoud:
Ik heb al meermaals overwogen
‘t Gaat er niet om hoe snel ik reed
En evenmin hoe ik zal rijden
Maar ‘k zal mezelf zijn aan de meet
En waar de meet is, hier of ginder
Het maakt niet uit, ‘t maakt geen verschil
‘t Gaat om bewaken en bewaren
Dat is alles wat ik wil
‘k Heb zowat elke rit verloren
En toch denk ik: ik ben gereed
Want als je sterft word je herboren
Ik zal zo blij zijn aan de meet
Tekst/muziek: Raymond van het Groenewoud
Hoe ziet dat leven na de dood er dan wel uit?
De vraag Hoe word je mens? leidt ons heel ver. Gelukkig kunnen we af en toe meeliften op de zoektocht van anderen.
Bekijk hoe vier kinderen op zoek gaan naar het antwoord op de Grote Vraag: Hoe ziet de hemel eruit? (10 minuten)
Lees meer over de zoektocht naar de hemel van het Buro voor Grote Vragen
Meer weten
- Een magazine dat de zware steen van de dood weg wil rollen en een nieuwheid laten vermoeden: Licht aan de horizon: over leven na de dood
- Hoe blijven mensen overeind als ze geslagen worden door het bestaan? Leo Fijen gaat op zoek naar getuigenissen en troostvolle teksten in zijn boek Leven met de dood
- Heddy Honigmann. Forever Een prachtige film over omgaan met overleden dierbaren op de bijzondere Parijse begraafplaats Père-Lachaise. Bekijk een fragment
- Voor wie wat meer wil studeren op de vraag, een cursustekst over leven na de dood (pdf – 28 pagina’s)
- Ontdek het vervolg van onze zoektocht
2 REACTIES
Stefaan Hublou Solfrian op 13/12/2011 om 18:41u
Een heel belangrijke kwestie. Tof van jullie dit op te pakken. Sinds enkele jaren ben ik er voor mijzelf wel uit; na onder andere jager te zijn en met stervende mensen te werken. Na Bijbelstudie. Na een leven dat in het teken van hulpverlening en studie, het bewaken van mijn eigen ritme toch ook, en welbevinden stond. "Ik leef voort in alle goede, warme daden die ik heb gedaan, in alle opvoedkundige daden (als leraar, of buur), in alle daden die mijn bezieling, het perspectief van me doorgaven (als publicist)". We moeten meer goede daden willen doen...
Veerle Loriaux op 11/12/2011 om 18:29u
Wie met zijn twee voeten op de grond staat, heeft ook zijn sterfelijkheid in gedachte. Wat daarna met ons gebeurt weet geen mens. We kunnen enkel hopen (en misschien is dat een nobele gedachte?) dat we blijven verderleven in de herinnering van een ander. En zélfs 'hopen' dat iemand nog aan je denkt, is misschien een pretentieuze gedachte? Maar biddend delen we onze vergankelijkheid mee. Bidden doen we niet voor onszelf alleen. Bidden wordt dan een pleister op de tere plek hier vanbinnen, als je om mensen geeft. Dan ook om hen die je ontvallen zijn, of zij ons bekend zijn of niet.
