Aflevering 1-3. Maak me écht!

 

3 REACTIES

Gebed van een robotjongen: maak me echt!Een van de mooiste en droevigste scènes uit de geschiedenis van de film, zegt iemand op YouTube. De robotjongen David die in A.I. Artificial Intelligence het gebed fluistert: ‘Alsjeblieft, maak me echt…’ Kunnen we van Kubrick-en-Spielbergs biddende robotjongen iets leren over mens worden?

Hoe een robot tot bidden komt…

In dit fragment moet je wachten tot minuut 4 voor de bewuste scène. Maar met een aanloopje komt het beter tot zijn recht. Om de volle tragiek te smaken, moet je wel het verhaal een beetje kennen.

In een verre toekomst zijn robots de oplossing voor heel wat menselijke noden. De ultieme uitvinding: een robotkind dat echt van zijn ‘ouders’ houdt. Maar tussen robotjongen David en zijn moeder loopt het mis. Zij laat hem achter in een bos. Daar begint voor David een zoektocht naar de moederliefde die hij niet kan missen. Een moederliefde die hij alleen kan winnen, zo denkt hij, als hij een échte jongen wordt. En wie kan een robotkind écht maken? De fee uit het verhaal van Pinokkio.

Kijk mee hoe David zijn fee vindt.

Waarom vinden we dit zo droevig?

Is het omdat wij met ons volwassen verstand wéten dat het beeld in een pretpark van een sprookjesfee -hoe onecht kan je worden!- de robotjongen nooit echter kan maken dan hij is? Hmm, maar waarom dan droevig worden?

David kan ons alleen maar raken in ons hart als we ons in hem herkennen. Wij herkennen in hem het kind dat we waren. We herinneren onze onvervulde dromen.

Maar wie zich echt laat raken door deze scène, herkent in hem ook het kind dat we nog altijd zijn. Wij zijn David. Ook in onze harten sluimert het verlangen geliefd te zijn, onvoorwaardelijk. Zoals een moeder kan liefhebben. Alleen de wijsheid van ons hart weet hoe belangrijk die liefde is, omdat alleen die liefde ons écht maakt. Hoezeer we ons ook inspannen, presteren, werken aan onszelf, ons inzetten voor onze doelen, we blijven onaf. Tot we ons geliefd weten.

Met een bitterzoete nasmaak

Wie de scène helemaal proeft, kan zelfs iets van bitterheid bespeuren. Wordt David hier niet méér mens dan wij zelf soms durven zijn? Omdat hij voorbij alle zelfbehoud durft te leven voor het verlangen dat er écht toe doet: liefhebben en geliefd worden. Was dit geen mooi einde van de film geweest?

Meer weten

3 REACTIES

Veerle Loriaux op 4/12/2011 om 16:30u

Je bent wie je bent. De aanvaarding brengt ons in confrontatie met een onmogelijk te realiseren werkelijkheid,nl.: de wens naar volmaaktheid. Het besef van deze irreële werkelijkheid maakt ons kwetsbaarder dan we zijn. Mij deed het filmpje niets. Maar wel dat onze drang naar perfectie het later van ons overneemt...

maria maes op 1/12/2011 om 15:38u

Ja een mooi verhaal .God is liefde,vuur, en kracht,daar putten we onze kracht uit om meer mens te zijn en in dienst van mensen te leven zoals Jezus het ons heeft voor gedaan in de tijd dat hij hier op aaede bij ons was,is en blijft

Katinka op 29/11/2011 om 12:42u

Een mooie tekst die hier ook van toepassing is: het fluwelen konijn http://www.asmi-ikben.nl/files/Het%20fluwelen%20konijn.pdf

Bedankt voor je interesse. We doen ons best om je vraag de volgende weekdag te beantwoorden. ‘s Weekends doen we andere dingen. ;-)
Voor dringende vragen over dit initiatief, kan je ook bellen naar het Studiecentrum Kerk en Media vzw op het nummer 03 210 08 11. Tijdens de kantooruren kan iemand je doorverwijzen.