Allereerst willen we je bedanken. Om met ons mee op zoek te gaan. Het begon allemaal met een vraag: Hoe word je mens?  In 6 filmpjes en 16 verdiepende berichten gingen we op zoek naar antwoorden. Het laatste antwoord? Dat zijn we zelf. Ons leven is het antwoord op de vraag. We hopen dat deze website je mag inspireren om op zoek te gaan naar je diepste mens-zijn. Alleen al de vraag opdiepen in ons hart is een avontuurlijke stap. We zijn benieuwd wat jij ontdekt. Vertel ons hoe jij meer mens wordt! Elkaar bemoedigen Zoeken naar de zin van je leven is niet altijd gemakkelijk. Samen elkaars vragen en verzuchtingen dragen kan helpen. In deze laatste aflevering willen we jou bemoedigen met speciale kerstwensen voor alle zoekers. Sara en Elien wensen jou… … dat je mag blijven zoeken en groeien als mens. Johnny De Mot wenst jou… … een engel en een visoen. Bekijk met Johnny De Mot ook Aflevering 5. Een visioen groter dan mensen Peter Malfliet wenst jou… …dat je heel mag worden. Bekijk met Peter Malfliet ook Aflevering 6. Met Kerstmis worden wij geboren

We lijken meer mens te worden door te groeien in volwassenheid en zelfstandigheid. Door het kinderlijke achter ons te laten. Maar ooit bereikt die menselijke groei zijn grens. Willen we blijven groeien? Dan moeten we weer worden als een kind. De wereld is aan de volwassenen Maar de hemel is voor zij die worden als kinderen. Bijbelse verhalen zetten het spontane menselijke aanvoelen en denken wel vaker op hun kop. Omdat ze vertellen van een grotere intuïtie, een goddelijke logica die doorschemert in het leven van mensen. Op dat moment kwamen de leerlingen Jezus vragen: ‘Wie is eigenlijk de grootste in het koninkrijk van de hemel?’ Hij riep een kind bij zich, zette het in hun midden neer en zei: ‘Ik verzeker jullie: als je niet verandert en wordt als een kind, dan zul je het koninkrijk van de hemel zeker niet binnengaan. Wie zichzelf vernedert en wordt als dit kind, die is de grootste in het koninkrijk van de hemel. Evangelie volgens Matteüs hoofdstuk 18 verzen 1-4 Wat zou dit kunnen betekenen? Geïnspireerd door Gottfrid van Eck noemen we enkele mogelijkheden. 1. Ontvankelijk Naarmate we meer weten over wat is, sluiten we ons af voor wat zou kunnen zijn. Wat [...]

Onder de drukte en de zorgen, onder de pijn van het verleden en de twijfel over de toekomst, onder alle afleiding en verveling, onder de zin, de onzin en de weerzin, daar is het stil. Een geheim dat afschrikt én aantrekt ‘De kern van alle dingen is stil en eindeloos,’ dichtte Felix Timmermans. Het is een groot geheim. Dat zoeken en graven naar zin uitmondt in een zee van leegte en stilte. We vermoeden het wel. Maar huiveren bij de gedachte. En dus dekken we die waarheid toe. Met afleiding of halve waarheden. En toch sijpelen leegte en stilte door de kieren van ons bestaan. In momenten van gedwongen nietsdoen bijvoorbeeld. Wachten op een afgeschafte trein. Een week met griep te bed. Waarvan zijn we zieker? Van het virus of van de leegte? Maar ooit kantelen leegte en stilte in hun tegendeel. Dan ervaren we de volheid van de leegte en de leegte van alles waarmee we ons leven vol steken. Dan horen we in de stilte iets wezenlijks, dat in het gebabbel ongezegd blijft. Dan begint het verlangen naar een stuk stilte in ons leven, een stuk dat we niet vol steken maar bewust leeg laten. Om het wezenlijke [...]

Wie is jouw god? Wie of wat laat jij jouw leven beheersen? Dat is jouw god. Of je nu gelovig bent of niet. Het verschil zit in wélke god je laat heersen in jouw leven. Welke beelden maken wij van onze god? Wat mogen we van hem verwachten? Eén ding staat vast: als hij komt, komt hij op een onverwachte manier. Als een kind, in een stal… De god van de christenen kwam op een onverwachte manier. Het joodse volk verwachtte een bevrijder, een koning zelfs. Geen weerloos kind geboren in de minst hygiënische omstandigheden die we ons kunnen indenken. En al zeker geen gekruisigde. Misschien verwachten christenen vandaag een gekruisigde god. Maar Johnny De Mot herinnert ons eraan dat Maria en Jozef geen gekruisigde kregen. Ze kregen een kind. Bekijk daarvoor de de lange versie van aflevering 5 op onze Facebook-pagina (vanaf 02:30). We herinneren ons de échte God Blijkbaar moeten we daar steeds opnieuw aan herinnerd worden. We hebben de neiging om onze goden op een voetstuk te plaatsen. We verheffen ze. Zogezegd om ze te dienen. Maar eigenlijk zetten we ze zo naar onze hand. We maken er afgoden van. De échte god is groter dan onze [...]

De bemoediging van opa en oma geeft ons kracht om verder te zoeken. We kunnen niet spiritueel groeien zonder af en toe met onszelf alleen te zijn. Maar ook niet zonder hulp. We hebben mensen nodig die ons wakker schudden, inspireren, troosten, ondersteunen en gidsen. Geestelijke grootvaders en -moeders, noemen wij ze. Vaders en moeders Natuurlijk hebben we om te groeien ook leraars nodig en vrienden, collega’s, een partner, enzovoort. Maar léven krijgen we alleen van vaders en moeders. Het fysieke leven. Maar ook innerlijk leven. Al zijn onze fysieke en geestelijke ouders niet noodzakelijk dezelfde mensen. In veel gevallen zelfs  niet. Nogal wat mensen hebben van hun ouders niet de geestelijke stimulans gekregen om te groeien tot héle mensen. Soms eerder wonden om te likken. Net daarom hebben we als volwassene geestelijke vaders en moeders nodig. Mensen die ons niet alleen omringen met hun kennis en kunde, niet alleen met aandacht en genegenheid, maar met een totale aanvaarding die groeien doet. Groot-… Grootouders zijn meestal oud en wijs genoeg om onze projecties te weerstaan. Wat wij verlangen, is vaak niet wat ons echt gelukkig maakt. Geestelijke grootouders doorzien dat. Omdat zij het grotere levenskader zien. Zij zien voor ons [...]

‘Niet ik ben belangrijk’, kan inslaan als een bom. Vaststellen dat alles waarvoor we altijd geleefd hebben, niets voorstelt. Het ‘ik’ dat we zo krampachtig verdedigen, blijkt leeg, een illusie, een schim, zoals in het zelfportret van onze opa. Hebben we plots de energie niet meer om de illusie in stand te houden? Dan wordt het nacht vanbinnen. Depressie, burnout, verveling, crisis, vermoeidheid… De innerlijke nacht kan vele vormen aannemen. Zelfs van fysieke kwalen en ziekte. Gemeenschappelijke noemer: het oude leven voldoet niet meer, kan niet meer, is zonder toekomst… Zo sterft het oude ‘ik’. Figuurlijk. Maar de pijn die we voelen is écht! En omdat het nieuwe leven dat in ons geboren wil worden nog niet zichtbaar of voelbaar is, hebben we het gevoel dat het met ons gedaan is. Letterlijk. Tussentijd  Als we er midden in zitten, lijkt de donkere nacht niet alleen een dieptepunt maar ook een eindpunt. Al is het eigenlijk een overgang. Een noodzakelijke etappe in onze spirituele groei. Een tussentijd waarin we beginnen te beseffen wat ons echte leven niet is. Maar waarin we nog niet weten wat dan wel. Het ‘ik’ kan zich niet voorstellen dat er leven mogelijk is zonder zelfverdediging, strijd [...]

‘Niet ik ben belangrijk, maar mijn werk, mijn kinderen, wat ik ook nalaat…’ Dat is één manier om opa te begrijpen. Kunstenaars lijken het daarmee iets makkelijker te hebben. Wat zij doen en maken, overstijgt hun persoon. Kan dat ook aan de kassa van de supermarkt? Aan de band in de fabriek? Laat het ons weten. Willem Vermandere: ‘Dat ventje dat hier zit is maar een sukkelaar zoals iedereen’ Anne-Marie De Lust interviewde Willem Vermandere voor het Tijdschrift voor Palliatieve Zorg. Enkele toepasselijke fragmenten. ‘Durf je je nog te laten ráken? Dat is een fundamenteel punt; het gaat je áán wat daarbuiten gebeurt. Als je je niet meer laat raken, lig je op het kerkhof, dan is het gedaan. Het gaat over ‘religiositeit’ van het Latijnse ‘religare’: verbinden. Je talent heb je nooit voor jezelf. Wat is er in ons leven dat we niet gekregen hebben? En een talent kun je maar ontplooien in je engagement tegenover andere mensen. Je moet je blijven vernieuwen. Ook in de muziek. Bij het opnemen van mijn nieuwe cd moet ik beslissingen nemen, wat erin, wat eruit… Dat moet ik alleen doen en dat is een eenzame weg. Tijdens het zingen sta je daar [...]

Als WOI symbool staat voor zinloosheid, dan staat WOII symbool voor het kwaad. Doelbewust en met industriële precisie een hele bevolkingsgroep uitmoorden… Daar kan ons verstand na 65 jaar nog altijd niet bij. Wat we niet begrijpen, moeten we vertellen Gaan misschien daarom zoveel populaire films over de strijd tussen goed en kwaad? In de ban van de ring, Harry Potter, Star Wars, The Matrix… Wie vult het lijstje aan? Mattias Van der Vloet onderzocht wat we kunnen leren van In de ban van de ring en Harry Potter voor onze eigen strijd tegen het kwaad. 1. Het kwaad minacht alles wat geen macht is Het kwaad heeft alleen oog voor wat machtig is en sterk. Wat klein of zwak lijkt negeert het. Sauron negeert de kleine Hobbits. Voldemort negeert de huiselfen, knechten van de tovenaars. Uiteindelijk leidt het kleine en het zwakke tot de ondergang van het kwaad. 2. Het kwaad gaat ten koste van minstens één groep Het project van het kwaad gaat altijd ten koste van minstens één groep. Het goede weigert mee te gaan in de logica van de uitsluiting. Ook groepen die schijnbaar nutteloos lijken, worden door het goede beschermd en opgenomen. 3. Het kwaad [...]

Maar dood is toch wel dood, of niet soms? Wat voor nut heeft het dan de doden te herinneren? Worden die ontelbare jonge mannen die stierven in Wijtschate daar meer mens van? Grenzen van het leven, grenzen van onze verbeelding Grenzen van het leven zijn vaak ook grenzen van ons denken en onze verbeelding. We kunnen ons niet voorstellen ‘dat er léven is na…’ Vul zelf maar een grens in die onoverkomelijk lijkt: de diagnose van een ernstige ziekte, ontslag, ja zelfs de dood. Wie sterft, bloeit open in mijn verbeelding Soms slagen mensen met een uitzonderlijk verbeeldingsvermogen erin om ons te helpen zien hoe relatief de grenzen van het leven wel zijn. Raymond van het Groenewoud bijvoorbeeld. Met een liedje. Uitgerekend in de lichtvoetigheid van De laatste show. ‘Want als je sterft word je herboren,’ zingt hij. En hij legt uit hoe ‘mensen die overleden zijn in mijn leven een ander leven gaan leiden, waarbij de hindernis van de fysieke aanwezigheid weggenomen is en ik ze helemaal kan laten openbloeien in mijn verbeelding.’ Bekijk een fragment uit het interview met Raymond van het Groenewoud in De laatste show (6 minuten). Bekijk het hele interview met Raymond van het Groenewoud [...]

Het klinkt misschien raar. Maar luisteren naar de doden, hen herinneren, kan een zinvolle manier zijn om iets te leren over mens worden. Iemand zei het zo. Degenen die ons zijn voorafgegaan, die reeds gered zijn van ‘dit bestaan ten dode’, zijn de waarlijk levenden. Daarom hebben ze ook een boodschap voor ons die in deze donkere wereld leven. Het is verstandig goed te luisteren naar wat ze ons willen meedelen, want ze hebben een grotere ervaring en weten meer dan wij over het mysterie van leven en dood. Wilfried Stinissen Luisteren naar de doden, luisteren naar getuigen Luisteren naar de doden? Hoe doe je dat? Misschien door een bezoek te brengen aan de Spanbroekmolenkrater, of door wat tijd door te brengen op één van de vele begraafplaatsen in de Westhoek? Of door te luisteren naar de herinneringen van mensen die het meemaakten. Leven die dan nog? Een groep vrijwilligers interviewde in de jaren 1970 heel wat mensen over de Grote Oorlog. Ze namen hun gesprekken op band op. Door dit unieke initiatief kunnen we nu nog luisteren naar hun getuigenis. De Elfnovembergroep maakte een boek van de meest sprekende fragmenten: Van den Grooten Oorlog. De CD bij het boek geeft [...]

Velen ontlenen hun identiteit aan wat ze doen. Maar wat gebeurt er als we onze job verliezen? Als we niet meer kunnen wat we graag willen? Wie zijn we dan? Soms worden we gedwongen om onze kijk op onszelf en onze toekomst aan te passen. Soms ontdekken we zo andere kanten van ons mens-zijn. Ongekende dieptes misschien. Het verhaal van Ed Ed heeft ALS, een degeneratieve spierziekte. De dokters zeggen dat hij niet lang meer te leven heeft. In een mooie webdocumentaire vertelt hij hoe hij daarmee omgaat. ‘Wanneer je niet meer nodig bent, verlies je een deel van je doel in het leven. Toen ik jong was dacht ik dat ik mijn leven onder controle had. Maar de waarheid is: je hebt helemaal niks onder controle. Niet hoe lang ik te leven heb, maar hoe ik omga met de resterende tijd is belangrijk.’ Iedereen komt vroeg of laat zijn grenzen tegen Daarom is het verhaal van Ed zo herkenbaar. Het is ook ons verhaal. We hebben misschien geen fatale ziekte. Maar we hebben onze eigen grenzen en zorgen. Niet de zorgen bepalen wie we zijn, maar hoe we er mee omgaan. Misschien kunnen we zo iets leren van Ed [...]

Levenskeuzes. Iedereen maakt ze. Jongeren zeker. Maar ook ouderen. Zelfs als we niet kiezen, kiezen we en trekt ons leven een spoor. Eén spoor. Dit ene en geen ander. Vroeg of laat kiezen we écht De diepe teleurstelling over later die Stef Bos uitzingt, willen we liever vermijden. Al kan de ervaring van teleurstelling ook een belangrijk zuiverend moment zijn. Het diepe besef van ‘dit is het niet’ kan ons eindelijk wakker schudden voor de vraag: ‘En wat dan wél?’ Beter laat dan nooit kiezen voor wat echt belangrijk is. En dan ons leven naar die keuze omvormen. Alleen een dichter kan zo fijn uitdrukken hoe we vaak wel keuzes maken, maar dan leven alsof we nooit gekozen hadden. Een streep Ik trok een streep; tot hier, nooit ga ik verder dan hier. Toen ik verder ging trok ik een nieuwe streep, en nog een streep. De zon scheen en overal zag ik mensen, en iedereen trok een streep iedereen ging verder. Toon Tellegen. Over de liefde en over niets anders. Querido, 1997 Strijden met jezelf en met de engelen Soms kiezen we pas voor wat ons écht vervult, na een periode van innerlijke worsteling. De dichter Toon Tellegen verbeeldde [...]

Twee pijnlijk mooie liedjes. Over later dat nu geworden is. Bram Vermeulen heeft er vrede mee. Stef Bos zingt zijn diepe teleurstelling uit. Ik heb een steen verlegd Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde. Het water gaat er anders dan voorheen. De stroom van een rivier hou je niet tegen. Het water vindt er altijd een weg omheen. Misschien eens gevuld van sneeuw en regen, neemt de rivier mijn kiezel mee. Om hem dan glad en rond gesleten, te laten rusten in de luwte van de zee. Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde. Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten, ik leverde ‘t bewijs van mijn bestaan. Omdat, door het verleggen van die ene steen, de stroom nooit meer dezelfde weg kan gaan. Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde. Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten, ik leverde ‘t bewijs van mijn bestaan, omdat, door het verleggen van die ene steen, het water nooit dezelfde weg kan gaan. Tekst/muziek: Bram Vermeulen Is dit nu later? We speelden ooit verstoppertje in de pauze op het plein we hadden grote dromen want we waren toen nog [...]

Wat wij ook van een biddende robotjongen kunnen leren: durven vrágen om echt mens te worden. Daar is heel wat moed voor nodig. Omdat we daarmee toegeven dat wij onszelf niet écht kunnen maken. Dat alles wat echt is aan ons van elders komt. Dat kan het betekenen als ouders hun kindje laten dopen. Nieuw leven vieren Wie nieuw leven ontvangt, wil dit vaak vieren. Heel spontaan. Om verwondering uit te drukken. Of dankbaarheid dat ons iets geschonken wordt. Zomaar. In Vlaanderen kiezen 67% van alle ouders om hun kindje te laten dopen. Maar wat betekent het doopsel eigenlijk? En is het louter een babyzaak? Of kan het ook volwassenen nog iets vertellen over mens worden? Uit water en geest Naast een spontane en diepe uitdrukking van dankbaarheid voor het leven, betekent het doopsel ook dat we een nieuw leven beginnen. Met de onderdompeling in water sterft de oude, op-zichzelf-gerichte, mens. Uit het water komt een nieuwe mens tevoorschijn. Een mens die leeft van een leven dat ons persoontje overstijgt. Een leven dat ons van elders toestroomt. Vanuit een bron die we mogen aanspreken en toeroepen als God. Een bron die hij in ons binnenste laat opborrelen. Zo een mens [...]

Een van de mooiste en droevigste scènes uit de geschiedenis van de film, zegt iemand op YouTube. De robotjongen David die in A.I. Artificial Intelligence het gebed fluistert: ‘Alsjeblieft, maak me echt…’ Kunnen we van Kubrick-en-Spielbergs biddende robotjongen iets leren over mens worden? Hoe een robot tot bidden komt… In dit fragment moet je wachten tot minuut 4 voor de bewuste scène. Maar met een aanloopje komt het beter tot zijn recht. Om de volle tragiek te smaken, moet je wel het verhaal een beetje kennen. In een verre toekomst zijn robots de oplossing voor heel wat menselijke noden. De ultieme uitvinding: een robotkind dat echt van zijn ‘ouders’ houdt. Maar tussen robotjongen David en zijn moeder loopt het mis. Zij laat hem achter in een bos. Daar begint voor David een zoektocht naar de moederliefde die hij niet kan missen. Een moederliefde die hij alleen kan winnen, zo denkt hij, als hij een échte jongen wordt. En wie kan een robotkind écht maken? De fee uit het verhaal van Pinokkio. Kijk mee hoe David zijn fee vindt. Waarom vinden we dit zo droevig? Is het omdat wij met ons volwassen verstand wéten dat het beeld in een pretpark van [...]

Verbijsterend. De kleine én de grote geschiedenis van het leven slaan ons met verstomming. Maar daar laten we ons niet door afschrikken op onze zoektocht. En we zijn niet alleen. Laten we heel even in de voetsporen treden van onverschrokken pioniers van de menselijke verwondering. Waarheen leiden ze ons als ze door de verstomming heen blijven vragen naar het hoe en het waarom? Van verwondering naar wetenschap Kosmologen, fysici, biologen, genetici en andere wetenschappers gebruiken de energie van hun verwondering om meer te leren over hoe het heelal en het leven zijn ontstaan en zich ontwikkelen. Hoe komt het dat net dit meest onwaarschijnlijke heelal echt bestaat? Een kwantumfluctuatie van het niets, zeggen sommige fysici. Puur toeval zegt de multiversumhypothese, maar alle andere heelals die we ons kunnen inbeelden bestaan ook, als parallelle werelden. Da’s een beetje ver gezocht, zeggen de aanhangers van een grote theorie van alles: er is een formule die kan verklaren waarom alles bestaat zoals het bestaat, alleen moeten we ze nog vinden. Hoe komt het dat uit de chaos van het begin, die onherbergzame wereld van methaan en ammoniak, bliksem en radioactiviteit, léven kon ontstaan? Net die omgeving was ideaal om de eerste genetische vormen [...]

Een kind dat geboren wordt. Iedereen ervaart het als iets bijzonders. Maar ook de grote geschiedenis van het leven op aarde is niet zo vanzelfsprekend als je zou denken. Hoe kon er leven ontstaan? Waarom de mens? Waarom is het universum ‘net goed’ voor het leven? Dat is de grote vraag van het leven. Natuurlijk kan je antwoorden: daarom, want als het niet zo was konden we de vraag niet stellen. Maar met dat antwoord hebben we geen vrede. Kosmologen ook niet trouwens. Die onderzoeken hoe uit de chaos van het begin, orde kon ontstaan. En ook waarom ons universum net die eigenschappen heeft aangenomen die leven mogelijk maken. Een professor in de fysica, Paul Davies, noemde dit het raadsel van Goudlokje. Goudlokje en het raadsel van het bestaan Als fysici verhaaltjes vertellen in plaats van wiskundige formules, zijn we één en al oor. ‘Er waren eens drie beren die in een huisje in het bos woonden. Een kleine baby beer, een moeder beer en een grote vader beer. Op een dag, nadat ze pap hadden klaargemaakt voor het ontbijt, besloten ze een wandeling te maken terwijl de pap afkoelde. Toen ze weg waren, kwam er een klein meisje, Goudlokje [...]